By w pełni zrozumieć, gdzie się rozpoczyna i dokonuje integracja sensoryczna należy poznać działanie mózgu i całego układu nerwowego. Twórcą teorii Integracji Sensorycznej jest A.Jean Ayres.

                                                                          

Definiuje ona integrację sensoryczną jako proces, w którym następuje organizacja dostarczanych do naszego organizmu wrażeń, tak by mogły być wykorzystane w celowym, zakończonym sukcesem działaniu. Każdy z nas uczy się poprzez zmysły i bez informacji docierających do naszego systemu nerwowego nie byłoby uczenia się ani rozwoju. Dla zmysłowych i ruchowych układów tzw. „pożywienia” dostarczają zmysły.

    Dr Ayres wykazała, że najwcześniej dojrzewające, najbardziej podstawowe zmysły: dotykowy, proprioceptywny i przedsionkowy odgrywają podstawową rolę we wzroście i rozwoju dziecka. Układy zmysłowe współdziałają ze sobą, wpływając na siebie i pomagając sobie nawzajem w wykonywaniu wielu zadań związanych z naszym codziennym funkcjonowaniem. Mózg funkcjonuje jako całość, a każda jego część ma do wykonania pewne zadanie i jest zależna od innych.  

    Uczenie się , przyswajanie nowych wiadomości jest funkcją całości układu nerwowego i zależy od współpracy wszystkich jego części. Poprzez integrację sensoryczną następuje organizowanie, interpretowanie i przetwarzanie bodźców zmysłowych. Zarówno drobne, jak też poważne deficyty w jednym lub więcej z percepcyjnych układów zmysłowych mogą wpływać dezorganizująco na naukę szkolną, aktywność ruchową, umiejętność zabawy, jak również zachowanie samoobsługę.

    Zatem teoria integracji sensorycznej w oparciu o badania w zgodzie z wiedzą z zakresu neurofizjologii, psychologii i pedagogiki, daje wskazówki do trafnej stymulacji rozwojowej dziecka, a zarazem umożliwia badanie, diagnozowanie i terapię w tym zakresie.